Praski Zegar Astronomiczny — przewodnik dla zwiedzających: wszystko, co musisz wiedzieć przed wizytą

Skrytki bagażowe działają na głównym dworcu kolejowym (Praha hlavní nádraží) 1,2 km na wschód – 15 minut spacerem lub jeden przystanek metra linią C do Muzeum, a następnie przesiadka na linię A do Staroměstskiej. Prywatne przechowalnie bagażu znajdują się na ulicy Kaprowej 250 metrów na północ od placu oraz na ulicy Celetnej 150 metrów na wschód. Hotele na Starym Mieście często przechowują bagaże gości po wymeldowaniu. Ratusz Staromiejski nie oferuje przechowalni bagażu ani szatni. Plecaki i duże torby są dozwolone w wieży, ale utrudniają poruszanie się po wąskich schodach. Większość zwiedzających zostawia bagaże przed wizytą.

Publiczne toalety znajdują się na parterze Ratusza Staromiejskiego – na parterze (bez biletu). Są one przystosowane dla osób z niepełnosprawnościami. Dodatkowe publiczne toalety działają w podziemnym przejściu na Rynku Starego Miasta, w północno-wschodnim narożniku placu, 80 metrów od zegara – wymagają drobnej opłaty w monetach. Kawiarnie i restauracje wokół placu udostępniają toalety tylko dla klientów. Najbliższe bezpłatne toalety publiczne znajdują się w centrum handlowym Palladium 600 metrów na północny wschód na Náměstí Republiky. Taras widokowy wieży i podziemne piwnice nie mają toalet – skorzystaj z tych na parterze przed wejściem na górę lub zejściem w dół.

Zasięg telefonii komórkowej dociera na taras widokowy wieży bez przerw we wszystkich głównych czeskich sieciach. Wewnątrz kamiennych pomieszczeń sygnał może być słabszy, a w najgłębszych komnatach występują martwe strefy. Wi-Fi nie jest dostępne w kompleksie Ratusza Staromiejskiego. Szyb windowy utrzymuje zasięg podczas 40-sekundowego przejazdu. Jeśli potrzebujesz niezawodnego połączenia do nawigacji lub komunikacji, wykonaj te czynności wcześniej. Sam plac ma pełny zasięg. Większość zwiedzających uznaje sygnał za wystarczający do wiadomości i lekkiego przeglądania stron podczas wizyty, choć strumieniowanie wideo może buforować wewnątrz kamiennej wieży.

Na terenie kompleksu Ratusza Staromiejskiego nie ma kawiarni, restauracji ani automatów z przekąskami. Aby coś zjeść lub napić się, trzeba wyjść na rynek. Fontanny z wodą pitną nie są dostępne. Na Rynku Staromiejskim znajdują się dziesiątki kawiarni i restauracji z ogródkami z widokiem na zegar. Najbliższy sklep spożywczy to Tesco Express, 400 metrów na wschód przy ulicy Celetnej. Spożywanie jedzenia i picia jest zabronione wewnątrz wieży. Można mieć w torbie butelkę wody, ale nie wolno pić w środku. Posiłek zaplanuj przed lub po wizycie. Na tarasie widokowym wieży nie ma miejsc siedzących ani punktów gastronomicznych.

Zegar astronomiczny i tarczę astronomiczną zbudowali w 1410 roku zegarmistrz Mikuláš z Kadaně oraz profesor Uniwersytetu Karola Jan Šindel, a pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 9 października 1410 roku. Tarcza kalendarzowa została dodana około 1490 roku, a w tym samym czasie fasadę zegaru ozdobiono gotyckimi rzeźbami. Drewniane figury pojawiły się w 1629 lub 1659 roku. Figury Apostołów zamontowano po gruntownym remoncie w latach 1787–1791. W 1552 roku mechanizm naprawił zegarmistrz Jan Táborský. Legenda błędnie przypisuje autorstwo zegara Janowi Różemu (Hanušowi) w 1490 roku, twierdząc, że został oślepiony, by nie mógł powtórzyć swojego dzieła; historyk Zdeněk Horský sprostował ten błąd, potwierdzając pochodzenie z 1410 roku.

7 i 8 maja 1945 roku, podczas Powstania Praskiego, siły nazistowskie ostrzelały Ratusz Staromiejski z pojazdów opancerzonych, próbując zniszczyć centrum powstania. Ratusz i okoliczne budynki spłonęły. Drewniane rzeźby Apostołów oraz tarcza kalendarzowa pędzla Josefa Mánesa uległy zniszczeniu. Mechanizm zegara został poważnie uszkodzony. Po intensywnych pracach restauratorskich maszynerię naprawiono, a rzeźbiarz Vojtěch Sucharda odtworzył drewnianych Apostołów. Zegar wznowił działanie w 1948 roku. Neogotyckie wschodnie skrzydło Ratusza, zniszczone w tym samym ataku, nigdy nie zostało odbudowane. Dzwon z 1313 roku oraz ołtarz Kaplicy Najświętszej Marii Panny również doznały poważnych uszkodzeń.

Tarcza astronomiczna działa jak mechaniczny astrolabium, pokazując położenie Ziemi względem Słońca, Księżyca i zodiaku. Niebieski środek symbolizuje Ziemię, górna niebieska część przedstawia niebo nad horyzontem, a czerwona i czarna – niebo pod horyzontem. Ikona Słońca porusza się wokół pierścienia zodiakalnego, wskazując jego położenie na ekliptyce. Zakrzywione złote linie dzielą niebieską tarczę na 12 nierównych godzin, zdefiniowanych jako jedna dwunasta czasu między wschodem a zachodem słońca. Złote cyfry rzymskie na zewnętrznym brzegu pokazują 24-godzinny czas praski. Pierścień zodiakalny, oznaczony znakami w kolejności przeciwnej do ruchu wskazówek zegara, osadzony jest na kole zębatym o 365 zębach, połączonym z kołami Słońca i Księżyca za pomocą koła o 24 zębach.

Zewnętrzny pierścień pokazuje Stary Czas Czeski, zwany także godzinami włoskimi, przy użyciu złotych cyfr szwabachowych na czarnym tle. Cyfra 24 oznacza godzinę zachodu słońca, która waha się od 16:00 zimą do 20:16 latem. Pierścień ten przesuwa się w ciągu roku, aby dostosować się do zmieniającej się pory zachodu słońca. Stary Czas Czeski liczył godziny od zachodu słońca, a nie od północy lub południa – system powszechny w średniowiecznej Europie Środkowej. Zewnętrzna średnica pierścienia wynosi około 300 centymetrów. Ta metoda odmierzania czasu wyszła z użycia wieki temu, ale zegar zachowuje ją jako zabytek historyczny. Współcześni turyści odczytują standardowy czas z wewnętrznych cyfr rzymskich.

Od stycznia do września 2018 roku zegar przeszedł renowację po odrestaurowaniu Wieży Ratusza Staromiejskiego. Podczas prac zegar zastąpiono tymczasowym ekranem LED. Renowacja polegała na wymianie elektrycznego mechanizmu zegara zainstalowanego w 1948 roku na oryginalny mechanizm z lat 60. XIX wieku, przywracając zegarowi bardziej historycznie wierne działanie. Odrestaurowany zegar wznowił pracę o godzinie 18:00 czasu lokalnego 28 września 2018 roku, na czas obchodów 100. rocznicy powstania Czechosłowacji w październiku. Renowacja trwała przez cały letni sezon turystyczny. Prace miały na celu zachowanie mechanicznej autentyczności zegara przy jednoczesnym zapewnieniu niezawodnego działania na przyszłe dekady. Mechanizm z lat 60. XIX wieku napędza teraz tarczę astronomiczną i procesję Apostołów.

W 2022 roku Klub Za Starou Prahu zauważył, że reprodukowane dzieło na tarczy kalendarzowej radykalnie zmieniło wygląd, wiek, kolor skóry, ubiór oraz płeć postaci pierwotnie namalowanych przez Josefa Mánesa w 1866 roku. Członek klubu Milan Patka złożył skargę do Ministerstwa Kultury, zarzucając malarzowi Stanislavowi Jirčíkowi odejście od ducha i szczegółów oryginału. Państwowa Inspekcja Zabytków wszczęła śledztwo. Pojawiły się doniesienia, że artysta mógł umieścić wizerunki swoich przyjaciół i znajomych, być może dla żartu. Zastępca burmistrza Pragi ds. transportu i dziedzictwa skrytykował renowację jako banalną i wykonaną przez amatora, sugerując, że miasto może zlecić wykonanie zastępstwa. Do dziś nie jest jasne, jak rozbieżność umknęła uwadze, gdy dzieło zostało zamontowane w 2018 roku.

Lokalna legenda głosi, że Pragę spotka nieszczęście, jeśli zegar będzie zaniedbywany lub jego działanie zostanie zagrożone. Duch umieszczony na zegarze podobno kiwa głową, potwierdzając tę przepowiednię. Według legendy jedyną nadzieją miasta jest chłopiec urodzony w noc sylwestrową. Inna legenda, opowiedziana przez pisarza Aloisa Jiráska, głosi, że zegarmistrz Hanuš został oślepiony przez praskich radnych, aby uniemożliwić mu powielenie jego dzieła, a w zemście unieruchomił zegar tak, że nikt nie mógł go naprawić przez sto lat. Ta legenda stała się kanwą animowanego filmu z 2008 roku „Kozí příběh – Staré pražské legendy”. Obie legendy są historycznie nieścisłe, ale pozostają częścią praskiego folkloru.

9 października 2010 roku 600. rocznicę zegara uczczono pokazem świetlnym wyświetlonym na tarczy wieży zegarowej. Dwa projektory wyświetlały animowane filmy przedstawiające budowę zegara, jego rozbiórkę, odbudowę oraz odkrywanie wewnętrznych mechanizmów i animowanych figurek. Filmy ukazywały wydarzenia z historii zegara i wchodziły w interakcję z architekturą wieży, na przykład deszcz spływający po łuku i cienie obrazujące upływ czasu. Pokaz łączył narrację historyczną z technicznym spektaklem. Pięć lat później, 9 października 2015 roku, 605. rocznicę zegara upamiętniono Google Doodle na stronie głównej wyszukiwarki, co przyciągnęło globalną uwagę do tego zabytku.

Zakrzywione złote linie dzielące niebieską część tarczy na 12 segmentów oznaczają godziny nierówne – system pomiaru czasu używany przed ujednoliceniem długości godzin przez zegary mechaniczne. Każda godzina nierówna to jedna dwunasta czasu między wschodem a zachodem słońca. Ponieważ długość dnia zmienia się wraz z porami roku, godziny te wydłużają się latem i skracają zimą. W czerwcu godzina dzienna może trwać 75 minut, a w grudniu zaledwie 45 minut. System ten, powszechny w średniowiecznej Europie, dostosowywał codzienne czynności do naturalnego światła. Tarcza astronomiczna zachowuje tę starożytną metodę obok współczesnego czasu 24-godzinnego wskazywanego cyframi rzymskimi, umożliwiając odwiedzającym porównanie średniowiecznego i współczesnego odmierzania czasu.

Cztery łacińskie słowa oznaczają linię horyzontu na tarczy astronomicznej. Po wschodniej (lewej) stronie aurora oznacza świt, a ortus – wschód, wskazując miejsce pojawiania się słońca o świcie. Po zachodniej (prawej) stronie occasus oznacza zachód słońca, a crepusculum – zmierzch, wyznaczając miejsce, gdzie słońce znika pod koniec dnia. Terminy te orientowały średniowiecznych obserwatorów w codziennym cyklu słonecznym. Czerwona część tła między niebieskim niebem a czarną nocą symbolizuje świt i zmierzch, gdy mechaniczna ikona słońca przechodzi nad nią. To kodowanie kolorystyczne pozwalało każdemu, nawet nieznającemu łaciny, odczytać porę dnia na pierwszy rzut oka, obserwując położenie ikony słońca względem kolorowych stref.

Mała złota gwiazda na pierścieniu zodiakalnym oznacza punkt równonocy wiosennej – miejsce, w którym Słońce przecina równik niebieski, przesuwając się na północ, co ma miejsce około 20 marca każdego roku. Punkt ten służy jako punkt zerowy do pomiaru współrzędnych niebieskich. Czas gwiazdowy, który śledzi obrót Ziemi względem odległych gwiazd, a nie Słońca, można odczytać na skali ze złotymi cyframi rzymskimi, używając gwiazdy jako punktu odniesienia. Pozycja równonocy wiosennej przesuwa się powoli na przestrzeni wieków z powodu precesji osi Ziemi, ale gwiazda na zegarze pozostaje nieruchoma w swoim średniowiecznym położeniu. Astronomowie i astrologowie używali tego punktu odniesienia do obliczeń i przepowiedni.

Pozorne przesunięcie okręgu zodiaku wynika ze stereograficznego rzutowania płaszczyzny ekliptyki z wykorzystaniem bieguna północnego jako podstawy projekcji. Ta matematyczna technika była standardem w średniowiecznych zegarach astronomicznych. Rzut stereograficzny odwzorowuje sferę na płaską powierzchnię, zachowując kąty, co czyni go przydatnym do przedstawiania mechaniki niebieskiej na dwuwymiarowej tarczy. Projekcja powoduje, że znaki zodiaku pojawiają się w różnych odległościach od środka, odzwierciedlając ich rzeczywiste położenie względem bieguna niebieskiego. To zaawansowane matematyczne podejście świadczy o wysokiej wiedzy astronomicznej twórców zegara z XV wieku. Podobne metody projekcji występują w innych średniowiecznych astrolabiach i instrumentach astronomicznych.

Złota ikona Słońca jest przymocowana do ramienia ze złotą dłonią, która wskazuje czas na trzy różne sposoby jednocześnie. Położenie dłoni nad cyframi rzymskimi oznacza standardowy 24-godzinny czas praski. Jej położenie nad zakrzywionymi złotymi liniami wskazuje godzinę nierówną dnia. Położenie nad czarnym pierścieniem zewnętrznym pokazuje Stary Czas Czeski, liczący godziny od zachodu słońca. Ten potrójny wyświetlacz czasu pozwalał średniowiecznym widzom koordynować czynności, używając dowolnego systemu odmierzania czasu, który preferowali. Sama ikona Słońca porusza się wokół okręgu zodiaku, pokazując położenie Słońca na ekliptyce, a tym samym wskazując porę roku. Połączony mechanizm demonstruje funkcję zegara jako zarówno czasomierza, jak i kalkulatora astronomicznego.

Po naprawie Jana Táborskiego w 1552 roku zegar wielokrotnie się zatrzymywał i był naprawiany na przestrzeni kolejnych stuleci. Drewniane figury dodano w 1629 lub 1659 roku. Poważne naprawy w latach 1787–1791 dodały figury Apostołów. Podczas napraw w latach 1865–1866 zainstalowano złotego pianego koguta. Rzeźbiarz Vojtěch Sucharda odrestaurował drewnianych Apostołów po zniszczeniach II wojny światowej, a zegar ponownie uruchomiono w 1948 roku z mechanizmem elektrycznym. Jesienią 2005 roku przeprowadzono renowację figur i dolnego pierścienia kalendarzowego, dodając siatki odstraszające gołębie. Rekonstrukcja w 2018 roku zastąpiła mechanizm elektryczny z 1948 roku oryginalnym mechanizmem z lat 60. XIX wieku. Każda interwencja miała na celu zachowanie historycznej autentyczności przy jednoczesnym zapewnieniu ciągłej pracy.