Średniowieczny zegar astronomiczny stoi na południowej ścianie Staromiejskiego Ratusza, a jego niebiesko-złota tarcza śledzi słońce i księżyc w mechanicznym kosmosie. Co godzinę między 8:00 a 23:00 dwanaście figur apostołów przemierza wąskie okienka, podczas gdy szkielet wybija czas. Mechanizm to częściowo astrolabium, częściowo prymitywne planetarium — pokazujące bieżącą orientację wszechświata względem Ziemi.
Zegar mechaniczny i tarcza astronomiczna pochodzą z 1410 roku, stworzone przez zegarmistrza Mikuláša z Kadań i profesora matematyki Uniwersytetu Karola, Jana Šindela; pierwsza wzmianka pochodzi z 9 października 1410 roku. Tarcza kalendarzowa została dodana około 1490 roku. Podczas powstania praskiego w maju 1945 roku ostrzał nazistowski uszkodził zegar; drewniane rzeźby apostołów spłonęły. Mechanizm został naprawiony, a zegar wznowił działanie w 1948 roku.
Stoi Pan/Pani na Starym Rynku, obserwując złotą ikonę słońca przemieszczającą się wzdłuż pierścienia zodiaku. Niebieski krąg w centrum reprezentuje stojącą Ziemię; nad nim niebo, które widać. Czerwone i czarne strefy oznaczają to, co znajduje się poniżej horyzontu. Trzy nakładające się skale czasu — cyfry rzymskie dla czasu środkowoeuropejskiego, zakrzywione złote linie dla średniowiecznych nierównych godzin, cyfry Schwabacher dla staroczeskiego czasu — przekształcają tę pojedynczą tarczę w kronikę ludzkiego pomiaru dnia.