Średniowieczny zegar astronomiczny wznosi się na południowej ścianie Ratusza Staromiejskiego, a jego błękitno-złota tarcza śledzi wędrówkę słońca i księżyca po mechanicznym kosmosie. Co godzinę, od 8:00 do 23:00, dwanaście figur apostołów przesuwa się w procesji za wąskimi okienkami, podczas gdy szkielet wybija czas. Mechanizm ten jest po części astrolabium, po części prymitywnym planetarium – ukazuje aktualne położenie wszechświata względem Ziemi.
Mechaniczny zegar i tarcza astronomiczna pochodzą z 1410 roku, stworzone przez zegarmistrza Mikuláša z Kadaně i profesora matematyki na Uniwersytecie Karola, Jana Šindela; pierwsza wzmianka pochodzi z 9 października 1410 roku. Tarcza kalendarzowa została dodana około 1490 roku. Podczas powstania praskiego w maju 1945 roku ostrzał nazistowski uszkodził zegar; drewniane figury apostołów spłonęły. Mechanizm naprawiono, a zegar wznowił działanie w 1948 roku.
Stoisz na Rynku Starego Miasta, obserwując złoty symbol słońca przesuwający się po pierścieniu zodiaku. Niebieski okrąg w centrum symbolizuje nieruchomą Ziemię; nad nim niebo, które widzisz. Czerwone i czarne strefy oznaczają to, co znajduje się poniżej horyzontu. Trzy nakładające się skale czasu – cyfry rzymskie dla czasu środkowoeuropejskiego, zakrzywione złote linie dla średniowiecznych godzin nierównych, cyfry szwabachowe dla starego czasu czeskiego – zamieniają tę jedną tarczę w kronikę tego, jak ludzie mierzyli dzień.